April 2011 ... oei oei, dat was de laatste keer dat ik schreef. Vanwege Saskia ben ik ooit dit weblog begonnen. Afgelopen week is haar Yunah overleden (http://yunah.punt.nl/) zo verschrikkelijk triest. Lotje wist niet wat haar overkwam, want ik heb haar enorm extra geknuffeld én streng toegesproken dat ze minstens 18 jaar in goede gezondheid moet worden. Niet dat ze daar iets van snapte . En ik dacht: ik moet weer's schrijven, want onze lieve muis is er nog en wat zijn we blij met haar.

Afgelopen zomer hebben Mies en ik twee weken een camper gehuurd en zijn we zónder kinderen maar mét Lotje op reis geweest door Frankrijk. Wat hebben we genoten en dat vooral dankzij Lotje die minstens zo genoot: de hele dag met de baasjes op stap!

In Normandië waren we bij het strand, en dat vond Lotje eerst wat eng: zo'n grote ruimte. Maar al gauw rende ze van pure pret eindeloos rondjes. En ze bleef even netjes zitten voor de foto:

 

 

Het trappetje van de camper vond ze eng, maar Mies hielp haar :

 

 

en na een dag oefenen kon ze het zelf.

We hadden een heerlijke vakantie, vooral dankzij Lotje! (en niet dankzij het slechte weer...)

 

Sinds eind september hebben we Nona hier drie dagen per week. En dat is een groot genoegen. Lotje en Nona zijn dikke vriendinnen. Hier slapen ze allebei na een fikse wandeling:

 

 

Lotje kan weer meer dan een half jaar geleden. Ze kan nu ook op het pedaal van de vuilnisbak gaan staan en die hele bak leegplunderen. Mag niet. Tuurlijk niet, is héél stout. Maar we vinden haar wel heel slim, dat ze dat heeft ontdekt. Ze speelt met een 'knor-varken' en haar pluche hond. En iedere dag wil ze minstens één keer op schoot als ik aan de keukentafel zit. Dan kijkt ze strak naar de fruitschaal met mandarijnen. Ik doe iedere keer alsof er niets aan de hand is. Dan gaat haar staartje langzaam kwispelen, steeds harder. Gaat ze verzitten, en weer verzitten. En dan begint ze te brommen. Doe ik (doen we) nog steeds alsof er niks aan de hand is, we negeren, want dat is het leukste: gaat ze steeds meer brommen. En beetje piepen. En piep-blaffen. Tot ze éindelijk dat mandarijntje krijgt: drie partjes dan, want zo groot is ze nu ook weer niet. Och, wat een feest. 't Is het enige wat ze van tafel mag eten; die paar partjes mandarijn. Nona is net zo dol op mandarijnen, dus de dagen dat Nona er is, delen Lotje en Nona een mandarijntje.

 

Ik had nooit gedacht zo veel plezier van een hond te kunnen hebben. En ook zoveel van die kleine puk te kunnen houden. Lotje blijft bescheiden en op afstand bij vreemde mensen. Naar honden is ze veel zekerder, ze is inmiddels een echte vervelende Jack Russel die brommend op andere honden afrent (en dan snel terug naar mij). Nona is precies andersom: die begroet ieder mens enthousiast en kijkt de kat uit de boom bij andere honden.

Mooi om het verschil tussen die twee honden te zien. Lotje is en blijft de allerliefste, dát natuurlijk wel!

Afgelopen vrijdag wandelde ik met Lotje 's ochtends naar het grote veld hier om de hoek. Lekker in de ochtendzon en zij fijn scharrelen en rollen in het gras. 's Middags liet Thomas haar uit: naar het grote veld, samen rennen. 's Avonds liet ik haar uit; naar het grote veld vanwege de heerlijke avondzon daar. Zaterdagochtend liet ik Lotje weer uit: naar het grote veld, alweer vanwege die ochtendzon. 's Middags was Thomas weer aan de beurt. Op naar het grote veld. Halverwege bleef Lotje staan. 'Kom op, mee jij!' Okee, ze deed een paar stappen. 'Nou Lotje, kom mee! Nog een paar stappen, weer blijven staan. Met vier poten 'in weerstand'. Na de derde keer koos Thomas maar een andere route. Hop, daar ging ze, staart omhoog, oren naar voren en lekker voorop lopen. Gisteravond ben ik lekker met haar naar de hei geweest, och wat genoot ze (en ik ook). Vanmorgen even uitproberen; op naar het grote veld. Ze liep wat aarzelend mee en ging bij de ingang zitten. Ze was niet te vermurwen, zat en bleef zitten. Nu heeft dat veld drie ingangen, waarvan we er één nooit gebruiken. Daar naar toe gelopen, testje of ze er in zou tuinen. Natuurlijk had ze hett door, ze bleef stijf voor de ingang staan en haar hele houding gaf aan: 'Ik wil NIET!'.

 

Lotje vindt het veld echt leuk. Eindeloos snuffelen en er is altijd wel een lekker plekje waar ze in kan rollen. Maar niet iedere dag. Wat ze het liefst doet is iedere keer een andere kant op, ergens anders naar toe. En dan is drie keer per week dat veld meer dan genoeg.

Nu speelt ze druk met haar knuffelhond. Dat is het sein: ik wil wandelen! Dat gaan we dan ook doen in deze stralende zon. En nee, niet naar het grote veld  

Met Lotje en Nona in Klarenbeek. De dames hadden dikke pret: rennen en eindeloos snuffelen. Toen vond Lotje een 'lekker plekje'. Ik wandelde door, Nona volgde braaf (springend, snuffelend, stokken pakken en in de lucht gooien, ach ze is nog zo jong). Maar geen Lotje. Dus ik riep... en riep...en riep.... Maar 'madam' kwam écht niet. Ik kon haar nog net zien, een heel eind verderop in het bos. Idee! 'Nona, zóek Lotje!, Nona, zoek! Lotje!'. En daar ging Nona. Snuffelen in de lucht, kijken, rennen, en já, daar had ze Lotje in het vizier (of neus). Keihard rende ze naar Lotje, dolle sprongen om en over haar heen en toen als een speer terug naar mij. En Lotje? Die kon niet anders dan volgen, dus rende achter Nona aan, snel naar mij... want stel je voor dat ze een aai zou missen

We hebben een logeerhond: Nona. Nona is een kruising Labrador - Berner Senner. Dan krijg je in dit geval een uit de kluiten gewassen Labrador, hoog op de poten en slank. En Nona is héél lief (ontzettend lief), blij als ze mensen ziet, bang voor veel honden. Precies andersom aan Lotje. Nona kennen we van de hondenuitlaatplaats, 's avonds, en zo is het allemaal gekomen. Ze is sinds donderdagavond bij ons en gaat aanstaande zaterdagavond weer terug. Ik (we!) zal haar vreselijke missen én Lotje ook!

Nona likt af en toe heel voorzichtig Lotjes mondhoeken (ja, jij bent de baas! zegt ze dan) en Lotje likt die grote zwarte neus en zelfs een keer Nona's ogen terug. Zijn wij helemaal ontroerd. Toen Tico hier logeerde ging het prima, Lotje en Tico verdroegen elkaar uitstekend. Maar Nona en Lotje zijn meer maatjes. Opvallend vind ik dat Lotje níet over Nona's plas 'vlagt'. Lotje doet dat nogal; plassen over de plas van een andere hond (ook bij Tico). Bij Nona niet en andersom ook niet. Nu heb ik niet zoveel verstand van honden, maar dit lijkt stabieler, geen strijd. Lotje is ook gewoon de baas en Nona snapt hondentaal meer dan uitstekend, hoe jong en ontstuimig ze ook nog is (ze is 2,5), ze pikt weerstand direct op en houdt dan afstand. (ik heb al veel honden ontmoet die niets van de hondentaal snappen en eindeloos doorgaan, ondanks een brom van Lotje, een grauw of meer en dat ik dan moet ingrijpen).

Inmiddels spelen Lotje en Nona al een beetje. Als Nona hier echt zou wonen (helaas, ze moet weer terug, ze heeft een heel fijn huis, maar wat zullen we haar missen!) dan zou er iets heel moois ontstaan tussen Lotje en Nona.

 

De foto's: Lotje en Nona in Klarenbeek. Nona bleef maar blij naar me toe springen. 'Nee, Nona, blíjf!' en uiteindelijk snapte ze het, terwijl Lotje inmiddels verveeld bleef zitten (dus nog heel gedoe om allebei alert op de foto te krijgen )

 

 

Lotje en Nona passen prima samen op de achterbank van de auto op weg naar de hei (en het bos, en het park, we hebben wat gewandeld!):

 

 

Voor't eerst (vandaag) samen slapen in Lotjes echte nest: het logeerbed in mijn werkkamertje:

 

 

We genieten! En Lotje ook. Tenminste, dat denk ik. Merk wel dat Lotje geen enkele stress heeft. Die stress uit zich direct in knagen aan haar poten (toen ze bij ons kwam, had ze enorme bruine vlekken op al haar poten -stress volgens de dierenarts en het 'moest niet erger worden!', die vlekken zijn weg. Tijdens de vakantie vorig jaar -logeren bij Tico, mee naar Frankrijk waar een enge herder was en meer spannends, Tico hier logeren- zag ik nadien twee knaagplekken terug. Nu niet, haar pootjes zijn prachtig wit. Heel handig als controle, met zwarte pootjes had ik dat nooit kunnen zien)

 

Omdat we allemaal in een vreselijk (ik overdrijf een beetje ) gat vallen als Nona weg is, ben ik nu echt aan het kijken voor een tweede hond. Maar ja, wel veel eisen: omdat Lotje sowieso de belangrijkste is, dus die tweede moet haar goed doen. Ik werk veel, geen tijd om een pup goed op te voeden. Enz. Kortom: graag een welopgevoede volwassen en vooral lieve hond, onderdanig aan Lotje. Ik dacht eerst dat een tweede hond een reu moest zijn, omdat Lotje sommige reuen zo leuk vindt, maar nog een dametje er bij kan ook prima.

 

Ach gossie, Thomas komt net langs met een helm op. Dát is eng! Zo grappig, Lotje is helemaal niet bang voor gekke dingen als helmen, gaten in muren, afwasmachinegeluiden en andere niet bekende dingen. Nona wel. Dus ze ligt nu aan m'n voeten, van slag vanwege die enge helm waar toch dat mens onder zat die anders zó leuk is. (Thomas heeft ook veel gewandeld met de honden, niet omdat het moest, maar omdat hij dat zo graag wou, en hij heeft eindeloos met Nona gespeeld. Thomas is zó lief met de honden en geeft vanzelf éérst Lotje aandacht. Dat moet ook, die rangorde moeten wij bevestigen en Thomas, puber van 16, snapt dat uit zichzelf).

 

Het enige 'nadeel' van deze logeerpartij is de enorme zooi in huis: modder, zand en heel veel haren. Een grote hond brengt veel meer rotzooi mee, zeker als 'ze', Nona dus, graag zwemt en daarna door de modder rent. Geeft niks, ik ga weer stofzuigen en dweilen!

Vanavond lag Lotje op een heel lekker plekje. Maar daar moest ze af. Dus ik ging naar haar en zei:'Kom scheet, je moet elders gaan liggen'. Bromde ze! 'Grrrrrr' zei ze zelfs, geen lip omhoof maar uit haar keel. Ik schoot in de lach en zij begon heel hard te kwispelen en me te likken. Ze had gelijk met dat brommen, ze had zo'n lekker plekje, helemaal zelf gemaakt (zo.n heerlijk nestje gemaakt op logeerbed). Na bijna 1,5 jaar durft ze dat te laten zien: 'ik wil niet!'. Dappere dame!

Ik vind het zo bijzonder dat ze na al die tijd nog steeds meer laat zien en meer durft. Brommen, grommen! voor het eerst.

Ook een hond mag best mopperen tenslotte!

Wij hebben een grote rode 'hangbank'. Op één helft mag Lotje liggen, op haar eigen rode dekentje. Dat doet ze dan ook trouw, op de andere helft komt ze niet. We hebben ook een deken, voor 's avonds als we koud en moe zijn. Die deken ligt op de rugleuning, netjes opgevouwen. Vanmorgen trof ik dit:

 

 

Dat mag niet Lotje!

Lotje laat nog steeds nieuwe dingen zien. Terwijl ze al een jaar en 3 maanden (ruim) bij ons is. Afgelopen week zei Mies; 'Ga jij eens in je mandje!' want Lotje bedelde. Mies stond op en stuurde haar naar haar mandje. Lotje deed één poot in haar mandje en... meteen weer eruit, zitten en bedelen. 'Nee, nee! in je mandje!'. Twee poten er in... en er weer uit. We bleven streng en Lotje lag dan ook, na paar keer zeggen, ín haar mandje. Maar wat hadden we een pret, die eigenwijze muis. Voor't eerst dat ze dat durfde.

Eerste kerstdag waren we bij (schoon)(o)mamma. Op de salontafel lagen allemaal lekkere dingen. Die lagen daar nog toen alle mensen aan de eettafel van het kerstdiner genoten. En ja! Lotje pikte een enorm stuk kaas. Dat had ze nog nooit gedaan. Ze kreeg op haar kop en was heel 'treurig', en gaf het stuk kaas netjes terug. Eigenlijk heel bijzonder dat ze al die lekkere dingen precies op haar hoogte nog zo lang met rust wist te laten (toch wel een half uur). 

Als het weekend is, mag ze bij Thomas op bed slapen. Thomas heeft twee bedden naast elkaar en op 'het andere bed' legt hij dan haar mandje. Nu het vakantie is, is het iedere nacht raak. 's Ochtends komt Lotje dan wel naar beneden, als ik daar aan het rommelen ben. Eten! Eerst at ze en ging dan naar de woonkamer, verder slapen. Van de week ging ze weer de trap op: terug naar dat lekkere warme bed naast Thomas. Vandaag was het zelfs zo gek dat ik haar pas om half 12 weer beneden zag. Voor de ochtendwandeling. Hah, even uitstrekken en okéé, pff, wakker, wandelen! Vervolgens gingen we naar kantoor, waar ik haar niet gehoord of gezien heb terwijl ik een paar uur werkte.

Spelen doet ze ook steeds vaker. Ze heeft een grote hondenknuffel en die moet regelmatig 'dood'. En ze heeft een kleinere knuffel met een piepje. Dat piepje weet ze inmiddels goed te vinden!

Wat ze ook steeds meer doet, is aangeven welke kant zíj op wil wandelen. Vandaag bleef ze zelfs stokstijf staan. Nee, ze wilde écht niet díe kant, maar die andere kant op wandelen. Zo grappig, ze trok echt terug aan de riem.

En aan de andere kant blijft ze zo goed luisteren. Ik laat haar nu met alle sneeuw vooral los. Rent ze flink vooruit, maar één keer 'Wachten Lotje!' en ze wacht. Zelfs als ik 20 meter achter haar aankom. En nog altijd kijkt ze eerst naar mij of iemand goed is. Pas als ik zeg': ''t Is goed Lotje' maakt ze voorzichtig contact.

We zijn en blijven zo blij met haar. Die kleine lieve muizemeis!

Lotje gaat vaak mee naar kantoor. Slaapt ze lekker in haar mandje:

 

 

Maar Lotje slaapt niet alleen in haar mandje ... ze hangt tegenwoordig ook aan de muur!

 

 

Lotje is vereeuwigd door Linda Bouwman: www.vrolijkekunst.com. Op meerdere schilderijen zelfs. Ik heb er ééntje gekocht. Ben er héél blij mee.

 

Vandaag stralende zon, dus lekker naar de hei. En vanmiddag nog even naar het grote veld:

 

 

Het gaat heel goed met Lotje. Ze wordt nog steeds vrijer en brutaler. Afgelopen week heeft ze een papieren zakdoekje uit het prullenbakje in de badkamer gepikt. Daarvoor moet ze met haar neus in dat bakje zijn gedoken, zit zo'n 'wiebel-klep' op. Zakdoek lag in 100-den snippers verspreid. Lotje struint dus door het huis, als ze even alleen is. Betekent dat we (uh, de jongens dus) écht niets meer aan etenswaren kunnen laten liggen op plekken waar Lotje bij kan. Dat kon altijd wel (mocht niet, maar: 'Oh sorry mam, was ik vergeten op te ruimen'). Lotje deed niets met een halflege chipszak op tafel, de héle nacht niet. Maar dat vertrouw ik niet meer

 

We zijn nu een uurtje op kantoor, ik moest een klusje doen. Maar Lotje is het zat:

 

Gaan we nou?

Ja! We gaan!

Een jaar geleden lag er een heel bang hondje in een mandje in de keuken. De tuin durfde ze niet in, het huis was al eng genoeg. Ze wilde alleen bij mij zijn en moest van die andere mensen in dit huis niet veel hebben. Loslopen durfde ze niet en áls ze los liep bleef ze heel dicht bij me.

Onze Lotje. Vandaag is ze een jaar bij ons. Ik vind het een hele bijzondere dag en zie maar steeds dat bange hondje van een jaar geleden voor me. Wat is ze veranderd en opgebloeid! Een allemansvriend zal ze nooit worden. Brutaler is ze wel. De afgelopen dagen heb ik zelfs, voor het eerst, écht op haar gemopperd tijdens het wandelen. Trekken aan de riem, steeds voor m'n voeten lopen van links naar rechts vanwege alle lekker geuren... dus kort aan de voet. Geweldig! Vooral omdat ze niet in elkaar kromp bij die correcties. Ze heeft zelfs voor het eerst geblaft naar een kat... katten vind ze héél eng. En haar Jack Russel kant komt aan de riem ook meer naar voren, blaft ze soms naar andere honden... Naja, dat heeft ze het hele jaar nog niet gedaan. Ik vind die blaffende Jack's helemaal niet leuk dus dat gedrag van Lotje ook niet. Trekt ze zich nog weinig van aan. Joepie! Goed zo, dappere meid. Kan ik trouwens gemakkelijk vinden want hoe dan ook: ze blijft goed luisteren.

Nieuwsgierig is ze ook, dat wordt nog steeds meer. Hee, loopt er iemand aan de andere kant van de straat? Oren naar voren, en kijken! Openstaande deuren zijn helemaal leuk, dan wil ze zó graag naar binnen. Maar ja, dat mag niet

Van een correctie wordt ze niet meer bang. Gelukkig. Ben ik, of Mies of één van de kinderen, boos om iets, mopperen we, of -helemaal erg- tieren we, oei oei, dan wil ze 'het' zo graag goed maken. Komt ze direct naar ons toe, oren plat, laag maar wel stevig kwispelen en maar likken. Zijn wij dus meteen van onze boosheid af

Mies en ik zijn het gloeiend eens: ons Lotje ruikt zo lekker. Geen zware -penetrante- hondengeur, maar een heel lekker Lotjes-honden-geurtje. En hoe naar zij de regen ook vindt,  na een flinke afdroogbeurt is haar vacht nog zachter dan gewoonlijk én ruikte ze nog lekkerder.

Ze is dus nu een jaar bij ons en alhoewel ik haar echt wel goed ken, doet ze nog steeds nieuwe dingen. Ze was al blij maar ze lijkt nog steeds blijer te worden, als ze één van ons een tijdje niet heeft gezien, kwispelt en danst ze als een dolle. Sinds een week of twee knort ze veel meer als ze geknuffeld wordt. En sinds een week of drie waagt ze het -soms- te keffen als ik zonodig nog eerst een plasje moet doen terwijl zij al weet dat we gaan wandelen. Ben benieuwd hoe ze over een jaar is. Eén ding is onveranderd: we hebben nog nooit gezien dat ze haar lip optrok, ze heeft nog nooit naar ons gesnauwd en ze is en blijft superlief. Wat ben ik en wat zijn wij allemaal blij met die kleine, lieve, gekke, dolle, en nieuwsgierige muis!